İkinci yüzyılda Güney Hindistan'da yaşadığı düşünülen Nagarjuna, Budizm'in en derin kuramcısı ve tüm felsefe tarihinin en keskin mantıkçılarından biridir. Buda öğretilerinin merkezindeki "bağımlı doğuş" fikrini — her olgunun başka koşullara bağlı olarak ortaya çıktığını — mantıksal sonucuna götürdü.

Başyapıtı "Mūlamadhyamakakārikā" (Orta Yolun Temel Dizeleri), tek bir tezi olağanüstü bir titizlikle işler: hiçbir şeyin *svabhāva*'sı, yani kendinde, bağımsız, değişmez bir özü yoktur. Bir şey ancak başka şeylerle ilişkisi içinde "o şey" olur; ilişkilerden bağımsız bir öz aranırsa hiçbir yerde bulunamaz. Buna Nagarjuna *śūnyatā* — "boşluk" — der. Bu bir hiçlik ya da yokluk değildir; tam tersine, her şeyin birbirine bağlı, akışkan ve koşullu oluşunun adıdır.

Yöntemi yıkıcıdır: bir görüşü kanıtlamaz, karşıtının her olası biçimini içeriden çelişkiye sürükleyerek çürütür (*prasaṅga*). Varlık da yokluk da, kalıcılık da yok oluş da tutarlı biçimde savunulamaz; akıl, kavramların kendinde gerçeklik taşıdığı yanılsamasından böyle kurtulur. Nagarjuna ünlü "iki hakikat" ayrımını yapar: gündelik, uzlaşımsal doğruluk düzeyi ile nihai doğruluk düzeyi. İkisi çelişmez; boşluğu kavramak, gündelik dünyayı yadsımak değil onu doğru görmektir.

Bu düşünce Mahayana Budizmi'nin felsefi omurgası oldu; Tibet, Çin, Kore ve Japon Budist geleneklerini yüzyıllarca biçimlendirdi. Zen'in paradoksal dili, Doğu Asya'nın ilişkisel dünya görüşü büyük ölçüde bu kökten beslenir. Batı felsefesinin "öz" arayışına taban tabana zıt bir zeminde, Nagarjuna gerçekliği özlerle değil ilişkilerle düşünmenin en sistemli örneğini bıraktı.