Michel de Montaigne, *Essais*'in ilk baskısını 1580'de Bordeaux'da yayımladığında, hem yeni bir kelime hem yeni bir tür ortaya koydu. *Essai* (deneme) Fransızca'da 'denemek, sınamak' demektir — bir tezi savunmak değil, bir düşünceyi yokladığı sürece sürdürmek. Bu basit yer değiştirme — sonuçtan sürece — Batı düşünce tarihinde nadir görülen bir biçim devrimidir.

'Ben kendim malzememim' der Montaigne. Avrupa felsefesi yüzyıllar boyunca evrenseli arayan büyük sistemler kurmuştu. Montaigne ise tikele, kişiseline, geçiciliğe döner: yemek alışkanlıklarına, korkuya, dostluğa, yaşlanmaya, kendi böbrek taşına. Onun varsayımı şudur: insan doğasını anlamanın yolu, doğru yöntemle erişilebilecek bir özden geçmez; tek somut örneğin — kendinden — dikkatli incelemesinden geçer.

Bu yöntem aynı zamanda epistemolojik bir çağrıdır. 'Ne biliyorum?' (*Que sais-je?*) sorusu Pyrrhoncu antik şüpheciliğin Rönesans'taki yeniden doğuşudur. Yeni Dünya'nın keşfi, Reformasyon'un yarattığı şiddet, Avrupa'nın tek doğru kültür olduğu varsayımını sarsmıştı; Montaigne 'Yamyamlar Üzerine'de bu kıyaslamayı keskin biçimde yapar — gerçek barbarlık kimde?

*Denemeler* Descartes'ın matematiksel kesinlik arayışından çok farklı bir modernlik açtı: dağınık, kendine dönük, ironik, alçakgönüllü. Bu damar Pascal'dan Nietzsche'ye, Emerson'dan Adorno'ya, Woolf'tan günümüz kişisel makalesine kadar canlıdır. Modern 'ben'in keşfedildiği yer kadar, modern düşüncenin sınırlarını gördüğü bir yer.