İslam felsefesinin Gazali'nin eleştirisi ve İbn Rüşd'ün ölümüyle sona erdiği yaygın bir kanıdır; bu, Arapça yazan Batı kanadı için kısmen doğru, İran için yanlıştır. Doğu'da gelenek Sühreverdi'nin İşrak (aydınlanma) felsefesiyle sürdü ve 16-17. yüzyıllarda Safevi İran'ında İsfahan Okulu adıyla yeni bir doruğa ulaştı. Sadreddin Şirazi — Molla Sadra — bu okulun en büyük ismidir; öğretisini Şiraz'daki Han Medresesi'nde verdi.

Sisteminin adı el-Hikmetü'l-müteâliye (Aşkın Hikmet). Merkezinde iki tez vardır. Birincisi *asâletü'l-vücûd*: gerçek olan varlıktır, öz (mahiyet) ise zihnin varlıktan soyutladığı bir kesittir — İbn Sina'dan bu yana süren varlık-öz tartışmasını tersine çevirir. Varlık tek bir gerçekliktir ama derece derece yoğunlaşır; taş, bitki, insan ve melek aynı varlığın farklı şiddetleridir. İkincisi *el-hareketü'l-cevheriyye* (cevherî hareket): Aristotelesçi gelenek hareketi yalnızca niteliklerde kabul ederken Sadra, cevherin kendisinin sürekli değiştiğini savunur. Böylece dünya durağan bir töz yığını değil, sürekli yenilenen bir oluştur; ruhun bedenle başlayıp aşama aşama soyutlaşması da bu hareketle açıklanır.

Sadra'nın yöntemi de tezleri kadar önemlidir: kanıtlamayı (burhan), mistik sezgiyi (keşf) ve vahyi tek bir çerçevede meşru bilgi kaynakları sayar. Bu yüzden hem felsefeci hem sufi çevrelerin eleştirisini aldı ve bir dönem sürgüne benzer bir inzivaya çekildi. Öğretisi İran'da medrese müfredatının parçası olarak kesintisiz sürdü ve 20. yüzyıl İran düşüncesinde — Tabatabai'den sonraki kuşaklara — merkezî konumunu korudu. Batı'da ancak 20. yüzyılın ikinci yarısında, Henry Corbin'in çalışmalarıyla tanındı.