1651'de İngiliz İç Savaşı'nın hemen ardından Londra'da yayımlanan *Leviathan*, hayatının büyük bölümünü Paris'te sürgünde geçirmiş Thomas Hobbes'un başyapıtıdır. Kitabın yöntemi açıktır: insan doğasına dair varsayımlardan başlayıp, geometri benzeri bir çıkarımla siyasi yükümlülüğü inşa etmek.

Hobbes'un başlangıç tablosu — 'doğa durumu' — modern siyaset düşüncesinin en güçlü düşünce deneylerinden biridir. Otoriteyi kaldırın: insanlar kabaca eşit yeteneklerdedir, aynı kıt kaynakları ister, geleceğin belirsizliğinden korkar. Sonuç, herkesin herkesle savaşıdır — *bellum omnium contra omnes*. Bu durumda hayat 'yalnız, yoksul, kötü, kaba ve kısa'dır. Hobbes'un asıl iddiası şiddetin doğal olduğu değildir; *otoritenin yokluğunda* şiddetin rasyonel beklentinin sonucu olduğudur.

Çıkış yolu sözleşmedir. Bireyler, kendi hayatlarını koruma haklarını saklı tutarak, geri kalan tüm haklarını mutlak bir egemene devrederler. Bu egemen — kitabın adı olan deniz canavarı — bir kişi veya meclis olabilir; önemli olan kararlarının nihai olmasıdır. Hobbes'un mantığında bölünmüş egemenlik kavramı kendi içinde çelişkilidir; uzlaşmazlığa dönmenin yolu vardır.

Hobbes'un sonuçları otoriter görünür, ama temel hareket modern bir hareket: meşruiyet yukarıdan değil, aşağıdan, sözleşmeden gelir. Locke ve Rousseau aynı 'doğa durumu / sözleşme' çerçevesini farklı sonuçlarla doldurur. Hobbes'un dilbilimsel ironisi şudur: mutlak egemenliği savunmak için demokratik düşüncenin gramerini icat etmek zorunda kaldı. Kitabın frontispice'i — bedenleri sayısız küçük insandan oluşan dev hükümdar — bu fikri görselleştirmenin en ünlü denemesidir.