Marcus Aurelius (121–180 SS) Roma'nın 'Beş İyi İmparator' silsilesinin sonuncusudur. İmparatorluğunun büyük bölümü Tuna boyunda Markoman ve Quad kabileleriyle yıpratıcı bir savaşla, ardından yirmi yıl süren Antoninus vebasıyla geçti. *Düşünceler* (Yunanca *Ta eis heauton*, 'Kendine') işte bu kampanya çadırlarında, muhtemelen 170'ler boyunca yazıldı. Yayınlanmak için değil, yazarın kendi disiplini için.

Metin sistematik bir felsefe kitabı değil, dağınık aforizmalar bütünüdür. Yine de arkasında berrak bir öğreti vardır: Stoacılık, hocası Epiktetos üzerinden alınmış. Üç pratik tekrarlanır. Birincisi, neyin bize ait neyin olmadığını ayırmak: 'Olaylar seni sarsıyorsa, olayların kendisi değil onlara verdiğin yargı sarsıyor.' İkincisi, kozmik perspektif: 'Asya'nın da Avrupa'nın da hepsi evrende bir köşe; deniz onlar için bir damla; Athos bir toprak yığını; bütün şimdi sonsuzlukta bir nokta.' Üçüncüsü, akışı hatırlamak: 'Bütün insan eylemleri ne kadar küçücük, ne kadar hızlı geçer.'

Metnin felsefî gücü Marcus'un kendisini de aynı ölçüye tâbi tutmasından gelir. İmparator olarak yazıyor, ama sürekli kendine 'sıradan ol, kibirden kaç, başkalarına sabırlı ol, ölüme hazır ol' diyor. Otorite ile alçakgönüllülüğün bu bileşimi nadirdir; bu yüzden *Düşünceler* iki bin yıl boyunca generaller, mahkûmlar, papazlar, başkanlar ve sıradan okurların başucunda kaldı.

Marcus'un saltanatı klasik bir Stoacı sınavla bitti: doğanın akışı ona oğlu olarak Commodus'u verdi — kötü bir imparator olduğu kanıtlanacak bir genç. Marcus bunu değiştiremezdi, ama hangi tepkiyi vereceğini seçebilirdi. *Düşünceler* tam olarak bunun kitabıdır.