Descartes'ın açık ve seçik fikirleri felsefenin ölçüsü haline geldiğinde, Napoli'de düşük maaşlı bir retorik hocası bunun tam tersini iddia ediyordu. Vico'ya göre matematik kesindir çünkü onu insan kurmuştur; doğa ise Tanrı'nın eseri olduğu için insana ancak dışarıdan görünür. Bu ilkeyi *verum ipsum factum* diye özetledi: doğru olan ile yapılmış olan aynı şeydir. Buradan çıkan sonuç radikaldi — insanın gerçekten bilebileceği alan doğa değil, kendi yaptığı dünyadır: diller, mitler, yasalar, törenler, kısacası tarih.

1725'te ilk baskısı çıkan ve 1730 ile 1744'te baştan yazılan *Yeni Bilim*, bu alanın bilimini kurmayı dener. Vico halkların üç çağdan geçtiğini öne sürer: tanrılar çağı, kahramanlar çağı ve insanlar çağı; her çağın kendi dili, kendi hukuku, kendi hayal gücü vardır. Homeros'u dâhi bir şair değil, kahramanlar çağının kolektif sesi olarak okur. Çağların sonunda gelen çözülmeyi ve yeniden başlayışı *ricorso* diye adlandırır — ilerlemeye değil, dönüşe dayalı bir tarih şeması.

Kitap yayımlandığında neredeyse hiç okunmadı; Vico öldüğünde Napoli dışında tanınmıyordu. Etkisi bir yüzyıl sonra, romantiklerin ve tarihselcilerin elinde ortaya çıktı: Michelet onu Fransızcaya çevirdi, Marx *Kapital*'de dipnotta andı, Joyce *Finnegans Wake*'in döngüsel yapısını ona borçlu olduğunu söyledi. Bugün Vico, tarih felsefesinin ve kültür bilimlerinin doğa bilimlerinden ayrı bir yöntemi olabileceği fikrinin Batı'daki ilk sistemli savunucusu sayılır — İbn Haldun'un *Mukaddime*'de üç yüzyıl önce açtığı yola, ondan habersiz, ikinci kez çıkmış bir düşünür.