Ernst Cassirer (1874–1945) Breslau'da Yahudi bir tüccar ailesinde doğdu, Marburg Yeni-Kantçı okulunda Hermann Cohen'in öğrencisi oldu. Bilim tarihçisi olarak başladığı kariyeri Hamburg Üniversitesi'nde — Aby Warburg'un kütüphanesine doğrudan erişimle — kültür felsefesine açıldı. 1933'te Naziler iktidara gelince Almanya'yı terk etti, Oxford, Göteborg ve sonunda Yale ve Columbia üniversitelerinde ders verdi.

Sembolik Formlar Felsefesi'nin üç cildi (Dil, 1923 — Mitik Düşünce, 1925 — Bilginin Fenomenolojisi, 1929) aynı tezi farklı malzemelerde açar. Kant 'A priori formlar dünyanın bize görünür olmasını sağlar' diyordu; Cassirer bu çerçeveyi genişletir: insan dünyayı doğrudan bir 'nesneler kümesi' olarak değil, kültürel olarak inşa edilmiş sembolik biçimler aracılığıyla görür. Mit, dil, sanat, bilim — her biri kendi yasalarına sahip, kendi mantığı olan bir görme tarzıdır. Bilim mitten 'üstün' değil, başka bir formdur; biri diğerinin yerine geçmez.

Cassirer'in en görünür kamusal anı 1929 Davos tartışmasıdır: Martin Heidegger ile İsviçre'de halka açık bir oturumda Kant'ı yorumlamak üzere karşı karşıya geldiler. Cassirer kültürün insanı sınırlarının ötesine taşıyan tarafını, Heidegger ise sonluluğu, ölüm-için-varlığı vurguladı; iki yol haritası 20. yüzyıl Avrupa felsefesinin ana çatallarından biridir. Cassirer'in 1944'te yayımlanan Bir İnsan Üzerine Deneme (An Essay on Man) eseri ise üç ciltlik sistemin İngilizce dünyaya açılan kısa versiyonudur — antropolojiden dilbilime kadar 20. yüzyıl kültür kuramının yaygın bir kaynağı oldu.