19. yüzyıl hermenötiği, bir metni doğru anlamanın yolunun yorumcunun kendi çağını ve önyargılarını devre dışı bırakması olduğunu varsayıyordu: yeterince yöntemli çalışılırsa yazarın niyetine ulaşılır. Hans-Georg Gadamer 1960'ta yayımladığı Hakikat ve Yöntem'de bu varsayımı tersine çevirdi.

Savına göre yorumcunun tarihsel konumu, anlamanın engeli değil koşuludur. Bir metne her zaman bir bekleyişle, bir ön-anlamayla gideriz; Gadamer bunlara *Vorurteil* (ön-yargı) der ve terimin olumsuz tınısını bilinçli olarak kullanır: Aydınlanma'nın 'önyargıya karşı önyargısı' vardır. Anlama, ön-anlamamızın metin tarafından sınanması ve düzeltilmesiyle ilerler. Kendi ufkumuz ile metnin ufku birbirine kapalı iki dünya değildir; anlama gerçekleştiğinde bir *ufukların kaynaşması* (Horizontverschmelzung) olur. Metnin anlamı da yazarının niyetiyle sınırlı kalmaz — her yeni okuma, metnin taşıdığı anlamın bir parçasıdır.

Başlıktaki 'yöntem' bu yüzden ironiktir: Gadamer, doğa bilimlerinin yöntem anlayışının hakikate ulaşmanın tek yolu sayılmasına karşı çıkar; sanat yapıtı, hukuk metni ya da tarihsel olay karşısında hakikat, kural uygulayarak değil, diyalogda ortaya çıkar. Kitap 1960'lar boyunca tartışıldı: Habermas ideolojinin de bir 'gelenek' olarak aktarılabileceğini hatırlatarak eleştirdi; Derrida diyalog fikrinin fazla uzlaşmacı olduğunu söyledi. Yine de hermenötik bugün hukuk yorumundan edebiyat kuramına, tarih yazımından çeviribilime kadar geniş bir alanın ortak zeminidir. Gadamer'in Dilthey'den ayrıldığı yer nettir: anlama, geçmişi olduğu gibi yeniden kurmak değil, onunla bugünden konuşmaktır.