Augustinus (354–430) Numidya'nın (bugünkü Cezayir) küçük bir kasabasında doğdu, Kartaca'da retorik öğrendi, Manişeizmi ve sonra Yeni-Platonculuğu denedi, 386'da Milano'da Ambrosius'un etkisiyle Hristiyanlığa geçti. Önce piskopos sonra Hippo Regius'ta otuz beş yıl boyunca papaz olarak çalıştı.

410'da Roma Vizigot kralı Alarik tarafından yağmalandığında, antik dünyanın temeli sarsıldı. Pek çok pagan, kentin başına gelen felaketin sorumlusu olarak Hristiyanlığı gösterdi: 'Eski tanrılar terk edildiği için Roma çöktü.' Augustinus De Civitate Dei'yi (Tanrı'nın Devleti) bu suçlamaya yanıt olarak yazdı. Yirmi iki kitap, on üç yıl. Esas iddiası şudur: iki ayrı devlet vardır — Tanrı sevgisiyle kurulan Tanrı Devleti ve kendini sevmenin üzerine kurulan Dünya Devleti. Roma da, eski Babil de, gelecek hangi siyasi yapı olursa olsun, hepsi geçici Dünya Devleti'ne aittir; Hristiyan inananın asıl yurttaşlığı ise Tanrı Devleti'ndedir.

Bu çerçeve sonraki bin yıl boyunca Batı'da siyaset-din ilişkisini şekillendirdi. Devletin meşruiyeti, ahlakın kaynağı, savaşın haklı sayılma koşulları (Augustinus'un 'haklı savaş' kuramının ilk çekirdeği), zamanın ve özgür iradenin teolojik anlamı — tüm bu sorulara Orta Çağ Avrupası Augustinus'un metinlerinden başlayarak yaklaştı. Aquinas onu doğrudan miras aldı; Reform da. Augustinus, Klasik felsefe ile Hristiyan vahyini birleştiren ilk büyük düşünürdür.