Katsura Sarayı, ağır taş ve anıtsal kubbe geleneğinin tam karşı kutbunda duran bir mimari aklı temsil eder: hafiflik, modülerlik ve mekânın akışkanlığı. Bilbao ya da Pantheon ölçeği ve kütlesiyle değil, tam tersi — neredeyse maddesizliğiyle çağ-belirleyicidir.

Yapının bütün geometrisi tek bir ölçü biriminden doğar: tatami hasırı. Standart bir tatami (yaklaşık 90×180 cm) hem zemin kaplaması hem de mekânı ölçen birimdir; odalar 'kaç tatami' olduklarıyla tanımlanır. Bu modüler ızgara, ahşap iskeleti, kapı açıklıklarını ve kâğıt paravanları tek bir orantı sistemine bağlar. Duvarların çoğu taşıyıcı değildir; iç bölmeler kayan kâğıt paravanlardan (fusuma, shōji) oluşur ve istendiğinde kaydırılıp kaldırılarak odalar birleştirilir ya da bölünür — plan sabit değil, kullanıma göre değişen, 'esnek' bir mekândır.

En radikal yanı iç-dış sınırının çözülmesidir: dış paravanlar açıldığında oda doğrudan bahçeye bağlanır, saçak altı bir ara mekân (engawa) ikisini birbirine geçirir. Yapı manzarayı bir pencereden seyretmez; manzaranın içine yerleşir. 20. yüzyılda Bruno Taut, Gropius ve Le Corbusier gibi modern mimarlar Katsura'yı 'modernizmden önceki modernizm' olarak keşfetti — taşıyıcı iskelet, serbest plan, modüler ölçü ve süslemesiz yüzey idealleri burada yüzyıllar önce gerçekleşmişti. Katsura, ahşap mimarinin minimalizm ve esneklikte ulaştığı doruktur.