Francesco Borromini'nin San Carlo alle Quattro Fontane'si, Rönesans'ın durağan, simetrik, daire-ve-kare geometrisine karşı Barok'un cevabıdır: mekânı katı bir kütle değil, esneyen, dalgalanan, gerilimli bir yüzey olarak kurmak. Villa Rotonda'nın mutlak dinginliği neyse, San Carlo onun tam zıttıdır — hareket, ritim ve süreklilik.

Kilise küçücüktür, ama planı olağanüstü karmaşıktır. Borromini, daire ve kareyle değil, birbirine kaynaşan ovaller ve üçgenlerle çalışır; iç duvar tek bir an bile düz kalmaz, içbükey ve dışbükey segmentler halinde dalgalanır. Bu dalgalanan duvarın üstüne, tabanı oval bir kubbe oturur. Kubbenin iç yüzeyi, giderek küçülen haç, altıgen ve sekizgen kasetlerle kaplıdır; yukarı doğru daralan bu desen, kubbeyi olduğundan daha yüksek ve hafif gösterir — gizli pencerelerden gelen ışıkla âdeta yüzer gibi durur. Strüktür burada matematiksel bir illüzyon makinesine dönüşür.

Cephe (Borromini'nin ölümünden hemen önce tamamlanır) aynı mantığı sokağa taşır: düz bir yüzey yerine, içbükey-dışbükey-içbükey ritmiyle salınan, heykelsi bir taş perde. Borromini, taşı sanki esnek bir malzemeymiş gibi büker; mimari, kütlenin statik diliyle değil, sürekli eğrilerin dinamik diliyle konuşmaya başlar. San Carlo, Barok mimarinin mekânı dondurmak yerine harekete geçirdiği, sonraki iki yüzyılın eğrisel mimari deneylerine kaynaklık eden manifesto yapısıdır.