Antoni Gaudí'nin Sagrada Família'sı, biçimin bir mimar tarafından çizilmek yerine, yerçekimi tarafından 'bulunduğu' bir mimari yöntemi temsil eder. Gaudí, Gotik katedralin uçan payandalarını — yani yapının dengede kalmak için dışarı eklediği koltuk değneklerini — bir kusur sayar ve onlardan kurtulmak ister. Çözümü fizikseldir.

Gaudí, tavandan iplerle zincirler ve küçük ağırlık keseleri asar; her zincir, kendi ağırlığı altında doğal olarak bir katener (zincir eğrisi) biçimi alır. Bu eğri yalnızca çekme kuvveti taşır; ters çevrildiğinde ise yalnızca basınç taşıyan kusursuz bir kemer/sütun verir. Gaudí bu asılı maketin fotoğrafını alıp baş aşağı çevirir ve böylece yana itki üretmeyen, dolayısıyla payandaya ihtiyaç duymayan eğik sütunların ve kemerlerin geometrisini elde eder. Yapı, kuvvetlerin doğal akışını taklit ettiği için ayakta kalır — biçim, hesabın değil, malzemenin ve ağırlığın kendi çözümüdür.

Kuleler ve tonozlar ise hiperboloid ve helezon gibi 'ruled surface' (doğru-üretimli) geometrilerle tanımlanır: eğri görünmelerine rağmen düz çizgilerin dönmesiyle oluştukları için taştan yontulmaları ve hesaplanmaları kolaydır. Gaudí böylece organik görünen ama tümüyle matematiksel ve strüktürel bir dil kurar. 1882'de başlayan ve hâlâ süren inşaat, bugün Gaudí'nin maketlerini dijital parametrik modellerle çözen çağdaş mühendisliğin de konusudur. Sagrada Família, strüktür ile biçimin ayrı iki şey olmaktan çıkıp tek bir şeye dönüştüğü ender yapılardandır.