New York'ta East Nehri'ni geçen Brooklyn Köprüsü, çelik kabloyu büyük açıklıklı bir asma köprüde kullanan ilk yapıdır ve 19. yüzyıl mühendisliğinin malzeme geçişini — demirden çeliğe — gözle görünür kılar. Mühendis John A. Roebling projeyi başlattı; ölümünden sonra oğlu Washington ve eşi Emily Roebling tamamladı.

Köprü iki strüktürel mantığı bir arada taşır. Nehir tabanına oturan iki büyük taşıyıcı, sivri kemerli Neo-Gotik taş kulelerdir — basınca çalışan, ağır, geleneksel yığma. Bu kulelerin üzerinden geçen ve ankraj bloklarına gerilen dört kalın ana kablo ise çekmeye çalışan, hafif, modern çeliktir. Tabliye, bu kablolardan inen düşey askılarla havada asılı tutulur. Roebling ayrıca, kablolardan kuleye çapraz inen ek gergi telleri ekleyerek köprüye ek rijitlik kazandırdı — saf asma ile kafes arası melez bir sistem.

Önemli olan malzeme seçimidir: o döneme dek asma köprüler demir kablo kullanıyordu; Roebling daha yüksek mukavemetli çelik teli tercih ederek 486 metrelik ana açıklığı mümkün kıldı — zamanın en uzunu. Brooklyn Köprüsü böylece taş yığmanın ağırlığı ile çelik gerginin hafifliğini tek yapıda birleştirir ve büyük açıklıklı çelik asma köprü çağını açar.