Ludwig Mies van der Rohe'nin Barselona Pavyonu, modern mimarinin 'serbest plan' idealini mutlak bir saflığa ulaştıran yapıdır. Burada hiçbir işlevsel program yoktur — pavyon yalnızca bir devletin dünya fuarındaki temsili için, yani saf mimari bir ifade olarak yapılmıştır. Bu programsızlık, Mies'in mekân fikrini en arı haliyle göstermesini sağlar.

Mies, taşıyıcı ile bölücüyü kesin biçimde ayırır. Çatıyı, ızgara düzeninde dizilmiş ince, krom kaplı çelik kolonlar taşır. Duvarlar artık hiçbir yük taşımadığı için, mekânı kapatmak zorunda da değildir: Mies onları birbirinden bağımsız, serbest düzlemler olarak, çatının altında istediği yere yerleştirir. Bazı duvarlar dışarı taşar, bazıları içeride yarım kalır; hiçbiri bir 'oda' kapatmaz. Sonuç, iç ve dışın, bir mekânla diğerinin keskin sınırlarla ayrılmadığı, ziyaretçinin içinden sürekli akarak geçtiği bir mekândır — Mies'in 'universal space' (evrensel, akışkan mekân) dediği şey.

Malzeme burada tek süstür: cilalı yeşil mermer, traverten, gri cam ve krom çelik, kendi dokuları ve yansımalarıyla mekânı tanımlar; eklenmiş hiçbir bezeme yoktur. Mies'in 'az çoktur' (less is more) ilkesi en somut ifadesini bulur — sadelik, yoksulluk değil, her öğenin kusursuz seçimi ve oranıdır. Barselona Pavyonu, taşıyıcı iskelet, serbest plan ve maddenin saf kullanımıyla, sonraki yarım yüzyılın cam-çelik modernizmine standart kuran ikon yapıdır.