Robert Maillart'ın Salginatobel Köprüsü, bir mühendislik eserinin hiçbir bezeme eklenmeden, salt kuvvetlerin doğru ifadesiyle bir sanat eserine dönüşebileceğini kanıtlar. Maillart mimar değil, mühendistir; ama köprüsü, 20. yüzyılın en güzel betonarme yapılarından biri sayılır.

Köprü, derin bir Alp vadisini tek bir betonarme kemerle aşar. Maillart'ın buluşu, kemeri masif bir blok olarak değil, içi boş bir kutu kesiti olarak tasarlamasıdır: kemer, üstte ve altta ince beton plakalar ve onları birleştiren yan duvarlardan oluşan kapalı bir tüptür. Bu boşluk, malzemeyi — dolayısıyla ölü ağırlığı — en aza indirir; beton yalnızca kuvvetin aktığı yerde, gerektiği kadar konur. Kemer, açıklığın ortasında ve iki yaylanma noktasında üç mafsal (hinge) taşır; bu mafsallar, sıcaklık değişimi ve zemin oturması nedeniyle oluşacak gerilmeleri serbest bırakarak köprünün çatlamadan 'nefes almasını' sağlar.

Sonuç, malzemenin kalınlığının kuvvete göre incelip kalınlaştığı, bu yüzden kemerin ortada incecik, mesnetlerde genişleyen zarif bir profil çizdiği bir biçimdir — form, doğrudan strüktürel mantığın görünür halidir. Maillart hiçbir estetik kaygıyla biçim eklemez; güzellik, kuvvetlerin dürüst ifadesinden kendiliğinden doğar. Salginatobel, mühendislik tarihçisi David Billington'ın 'strüktürel sanat' dediği geleneğin başyapıtıdır ve betonarmenin, anıtsal kütle değil, ince ve hesaplı bir zarafet üretebileceğini gösterir.