Le Corbusier'in Notre-Dame du Haut'su (Ronchamp Şapeli), aynı mimarın yirmi yıl önce savunduğu her şeyin — dik açı, pilotis, ince beyaz prizmalar, makine estetiği — bilinçli bir terk edilişidir. Burada Corbusier, rasyonel kutuyu bırakıp betonu bir heykeltıraş gibi yoğurur; mimari, hesaptan duyguya geçer.

Yapı düz bir çizgi neredeyse hiç içermez: duvarlar eğrilir ve aşağı doğru kalınlaşır, bir tanesi yukarı doğru içbükey kıvrılır; ağır, koyu betonarme çatı, sanki bir yelken ya da bir mantar gibi duvarların üzerinde aşağı sarkar. Çatı aslında duvara tam oturmaz — aralarına bırakılan ince bir yarıktan içeri sızan ışık, devasa beton kütleyi havada yüzüyormuş gibi gösterir. Güney duvarı bir metreden kalındır ve içine, dıştan küçük dıştan büyük, derinlemesine huni biçiminde, düzensiz dağılmış pencereler oyulmuştur; her birinden gelen renkli ışık, kalın duvarın içinde dağılarak loş iç mekânda yüzen ışık lekeleri oluşturur.

Ronchamp'ta strüktür ve biçim, işlevden değil, ışığın ve mekânın yaratacağı ruhsal etkiden türer. Le Corbusier betonu — modernizmin rasyonel malzemesini — tümüyle plastik, neredeyse ilkel bir ifade aracına çevirir. Şapel, modern mimarinin yalnızca soğuk geometriden ibaret olmadığını, betonun da duygusal, heykelsi ve ışıkla yontulmuş bir mimari üretebileceğini gösteren dönüm noktasıdır; brütalizmden çağdaş 'fenomenolojik' mimariye uzanan bir çizginin kaynağıdır.