Eero Saarinen'in TWA Uçuş Terminali, kabuk strüktürünü salt bir mühendislik çözümü olmaktan çıkarıp duygusal, anlatısal bir mimari dile dönüştürür. Candela'nın Los Manantiales'inde kabuk geometrinin saf mantığıydı; Saarinen'de aynı teknoloji, bir duyguyu — uçuşun heyecanını — ifade etmenin aracı olur.

Terminalin çatısı, yalnızca dört noktadan yere basan, aralarında ince betonarme kabuklarla bağlanan dört kanat biçimli kavisli yüzeyden oluşur. Bu kabuklar, ortalarındaki ince ışık yarıklarıyla birbirinden ayrılır; gökyüzünden süzülen ışık, devasa beton kütleleri havada yüzüyormuş gibi gösterir ve onlara, kanat çırpmaya hazır bir kuş ya da uçak silüeti verir. İçeride hiçbir keskin köşe, hiçbir düz çizgi yoktur: merdivenler, danışma bankoları, bekleme alanları ve geçitler aynı akışkan beton diliyle, sanki tek bir hamur gibi yoğrulmuştur. Yolcu, dümdüz bir holde değil, sürekli akan, yükselip alçalan bir mekânda hareket eder.

Saarinen, betonarmenin kalıba dökülerek her biçimi alabilen plastik doğasını sonuna kadar kullanır ve mimariyi bir simgeye dönüştürür: bina, içinde gerçekleşen eylemin — uçmanın — biçimsel karşılığıdır. TWA Terminali, kabuk mühendisliği ile mimari ekspresyonizmin birleştiği, jet çağının iyimserliğini taşa (betona) kazıyan ikonik bir yapıdır; çağdaş 'deneyim odaklı', heykelsi havalimanı mimarisinin öncüsüdür.