1960'ların ortasında modern mimarlık, kurucu kuşağın ilkeleriyle — arınmış hacim, süslemenin reddi, 'az çoktur' — resmi bir dil haline gelmişti. Robert Venturi'nin 1966'da yayımlanan *Complexity and Contradiction in Architecture* kitabı bu dile içeriden itiraz eder. Venturi, tarihten örneklerle — maniyerist cepheler, barok kiliseler, sıradan Amerikan evleri — mimarlığın gücünün belirsizlikte, katmanlanmada ve çelişkiyi barındırmakta olduğunu savunur. Mies'in 'az çoktur' sözünü 'az, sıkıcıdır' diye karşılar.

Aynı yıllarda annesi için tasarladığı ev bu tezin karşılığıdır: bir çocuk çiziminden fırlamış gibi görünen üçgen alınlık, ortadan yarılmış, arkasındaki bacayla çelişen bir cephe. Ev, hem tanıdık bir 'ev' imgesini kullanır hem de onu bozar — modernizmin sıfırdan başlama iddiasının tersine, mimarlığın izleyicinin belleğiyle konuştuğunu söyler.

1972'de Denise Scott Brown ve Steven Izenour ile yazdığı *Learning from Las Vegas* ikinci adımdır. Ekip öğrencileriyle Las Vegas şeridini haritaladı ve otoparkı, tabelayı, motel cephesini akademik bir ciddiyetle inceledi. Sonuç, 'ördek' (biçimi mesajını taşıyan bina) ile 'süslü kulübe' (sıradan yapı + iletişim taşıyan cephe) ayrımıdır; mimarlığın anlam taşıma işi yeniden meşru sayılır. İki kitap birlikte postmodernizmin kuramını verdi — ve 1980'lerdeki uygulamalarının bir kısmı yüzeysel bir tarih alıntıcılığına dönüşünce Venturi kendi mirasından mesafe aldı. Kalıcı olan biçim değil, sorudur: mimarlık kimin diline konuşur?