Moshe Safdie'nin Habitat 67'si (Expo 67 için tasarlanan), toplu konutun temel açmazına meydan okur: yoğunluğu artırırken — yani çok sayıda konutu üst üste koyarken — her aileye banliyö evinin sunduğu şeyi, yani açık havayı, bahçeyi ve mahremiyeti nasıl verebiliriz? Safdie'nin cevabı, binayı bir kutu yığını gibi değil, kaydırılmış bir küme gibi kurmaktır.

Yapı, fabrikada önceden dökülmüş 354 özdeş betonarme kutu modülden oluşur. Bu modüller şantiyede bir vinçle kaldırılıp üst üste, ama her seferinde geriye doğru kaydırılarak istiflenir. Bu kaydırma kritiktir: bir modülün çatısı, üstündeki kaydırılmış modülün bahçe terası olur. Böylece, on iki kata kadar yükselen yoğun bir blokta bile, her dairenin kendi özel açık terası ve birden fazla yöne bakan penceresi olur — kimse bir başkasının tam altında ya da üstünde kapalı kalmaz. Modüller arasındaki boşluklar ışık ve havanın yapının içine girmesini sağlar.

Habitat 67, endüstriyel prefabrikasyonu — özdeş parçaların seri üretimini — tekdüze, kasvetli bloklar üretmek yerine, çeşitlilik ve bireysellik üretmek için kullanır. Aynı kutu, farklı biçimde istiflendiğinde her daireye benzersiz bir biçim verir. Deney pahalı çıktığı için tam olarak yaygınlaşamadı, ama prefabrik modüler konutun en iddialı ve etkili prototipi olarak kaldı; bugünün modüler ve hacimsel (volumetric) inşaat akımlarının doğrudan öncüsüdür.