Louis Kahn'ın Kimbell Sanat Müzesi, mimarinin asıl malzemesinin yalnızca beton ya da taş değil, ışık olduğunu en zarif biçimde gösteren yapıdır. Kahn için bir mekân, ancak doğal ışığın nasıl gireceğine karar verildiğinde gerçekten tasarlanmış olur — ve bir sanat müzesinde ışık, hem hayati hem tehlikelidir: eserleri görünür kılar ama doğrudan vurursa onlara zarar verir.

Kahn'ın çözümü tonozun biçmindedir. Müze, art arda dizilen uzun, alçak betonarme tonozlarla örtülür; ama bu tonozlar yarım daire değil, sikloid eğrisiyle çizilmiş, daha yumuşak ve geniş bir kemerdir. Her tonozun tam tepesinde, baştan başa uzanan ince bir yarık vardır. Doğrudan giren sert gün ışığı, bu yarığın altına yerleştirilen kavisli, delikli bir alüminyum yansıtıcıya (Kahn'ın 'doğal ışık armatürü' dediği şey) çarpar; ışık buradan yukarı, betonun kavisli iç yüzeyine sıçrar ve oradan yumuşak, dağılmış, gümüşi bir aydınlıkla galeriye iner. Eserlere hiçbir zaman doğrudan güneş vurmaz; mekân gün boyu, havanın ve saatin değişimiyle nefes alan bir ışıkla dolar.

Kimbell'de strüktür (tonoz), ışık (yarık ve yansıtıcı) ve mekân (galeri) tek bir kararla birlikte tasarlanmıştır — biri olmadan diğeri düşünülemez. Kahn, betonu ve travertini sessiz, ağırbaşlı bir zeminde tutarak ışığa baş rolü verir. Kimbell, doğal ışığın bir strüktürel ve mekânsal öğe olarak kullanılmasının kanonik örneği ve çağdaş müze mimarisinin en çok incelenen yapılarından biridir.