Metabolizm, 1960'ta Tokyo'da ortaya çıkan ve kenti canlı bir organizma gibi düşünen bir mimarlık hareketiydi: altyapı iskelet, yapı birimleri ise yenilenen hücrelerdir. Savaşta yıkılmış, hızla büyüyen ve deprem kuşağında bulunan bir ülkede, kalıcılık yerine değişebilirliği esas alan bir öneriydi.

Kisho Kurokawa'nın 1972'de tamamladığı Nakagin Kapsül Kulesi, bu programın gerçekleşmiş en net örneğidir. Fabrikada üretilen 140 kapsül — her biri 2,3 × 3,8 × 2,1 metre, tek kişilik bir yaşam birimi: yatak, banyo, dolap ve dairesel bir pencere — Tokyo'ya kamyonla taşındı ve vinçle iki betonarme çekirdeğe tek tek cıvatalandı. Kapsüller birbirine değil yalnızca çekirdeğe bağlıdır; tasarım gereği her biri diğerlerini sökmeden çıkarılabilir ve yenisiyle değiştirilebilirdi. Öngörülen ömür yirmi beş yıldı.

Hiçbir kapsül değiştirilmedi. Değiştirmenin maliyeti, mülkiyetin daireler arasında bölünmüş olması ve kat malikleri arasında karar birliği sağlanamaması sistemi kilitledi; asbest, tesisat ve su yalıtımı sorunları biriktikçe yapı yaşanmaz hale geldi. Uzun bir koruma kampanyasına rağmen 2022'de söküldü; kapsüllerin bir bölümü müzelere ve koleksiyonlara dağıtıldı, biri MoMA'ya gitti. Geriye kalan ders, teknik değil kurumsaldır: bir yapının değiştirilebilir olarak tasarlanması, onu değiştirecek mülkiyet ve bakım düzeni kurulmadıkça yeterli değildir. Modüler ve sökülebilir yapı fikri bugün döngüsel ekonomi tartışmasıyla yeniden gündemde.