Paris'te Renzo Piano ve Richard Rogers'ın tasarladığı Pompidou Merkezi, bir binayı tersine çevirir: normalde duvarların ve tavanların ardına gizlenen her şeyi — taşıyıcı çelik, borular, kanallar, asansörler, yürüyen merdivenler — dışarı, cepheye taşır.

Mantık basit ama radikaldir. Bir binanın iç esnekliğini kısıtlayan iki şey vardır: taşıyıcı kolonlar ve tesisat şaftları. Piano ve Rogers ikisini de dış kabuğa iterek iç mekânı tümüyle boşalttılar; sonuç, kolonsuz, bölünmemiş, her kullanıma uyarlanabilen geniş galeri katlarıdır — bir kültür merkezi için ideal esneklik. Çelik kafes strüktür ve çapraz payandalar binanın dışında açıkça görünür; ünlü cam tüp içindeki yürüyen merdiven cepheye diyagonal bir hareket çizer.

Dış hattaki sistemler işlevlerine göre renklendirilir: yapısal/sirkülasyon gri değil, mavi (havalandırma), yeşil (su), sarı (elektrik) ve kırmızı (insan sirkülasyonu/asansör) olarak kodlanır. Böylece bina, kendi işleyişini bir diyagram gibi dışarıya sergiler. Pompidou Merkezi bu "servis veren ve servis alan mekânların ayrılması" ilkesiyle high-tech mimarinin manifestosu olur; binanın altyapısını gizlenecek bir utanç değil, ifade edilecek bir mimari öğe sayar.