Louis Kahn'ın Bangladeş Ulusal Meclisi (Jatiya Sangsad Bhaban), modern mimarinin antik anıtsallık ile çağdaş işlevi, yoğun bir tropik iklim altında birleştirdiği başyapıtıdır — Kahn'ın yaşamı boyunca üzerinde çalıştığı ve ölümünden sonra tamamlanan son eseri.

Yapı, suni bir gölün ortasında yükselen, çevresi sekizgen bir kütle kümesinden oluşur; merkezde meclis salonu, çevresinde dairesel bir kuşak halinde ofisler, camlar ve dolaşım yer alır. Kahn'ın çözümünün özü çift kabuktur: bina, dışta kalın bir beton kabuk, içte asıl çalışma mekânları olmak üzere iki katmanlıdır. Dış kabuğun bu kadar dramatik görünmesinin nedeni, üzerine açılan devasa geometrik deliklerdir — tam daireler, üçgenler, kavisli yarıklar. Bu açıklıklar dekoratif değildir: Bengal'in kavurucu güneşini ve musonunu süzerek, sert ışığı doğrudan çalışma mekânlarına girmeden, ara koridorlarda kırarak içeri alır. Dış kabuk bir güneş kırıcı ve havalandırma katmanı; iç kabuk korunan mekândır.

Kahn, beton kütleyi saf geometrik biçimlerle (Platonik biçimler) işleyerek yapıya zamansız, neredeyse antik bir ağırlık kazandırır; bina hem yepyeni hem de binlerce yıllık bir kalıntı gibi durur. Kalkınmakta olan bir ülkenin demokratik kurumuna anıtsal bir ağırlık ve yerel iklime duyarlı bir akıl veren Bangladeş Meclisi, 20. yüzyıl mimarisinin en güçlü kamusal yapılarından biri ve Kahn'ın 'ışığı veren strüktür' anlayışının doruğudur.