Londra'nın finans bölgesinde Richard Rogers'ın tasarladığı Lloyd's Binası, Pompidou'da ortaya koyduğu "içi dışına çevirme" ilkesini bir ofis yapısında olgunlaştırır. Mantık, mimar Louis Kahn'ın "servis veren" ve "servis alan" mekân ayrımına dayanır.

Rogers, bir ofis binasını zamanla en çok değişen ve eskiyen parçanın servisler — asansörler, merdivenler, tesisat boruları, tuvaletler — olduğunu gözlemler. Bunları binanın ana hacminden ayırıp altı ayrı kuleye toplayarak dış çevreye yerleştirir. Böylece iç hacim, bu "servis veren" öğelerden tamamen arınır: ortada cam tavanlı bir atrium çevresinde, kolonsuz, kesintisiz, esnek bir "servis alan" çalışma alanı (loft) kalır. Servisler dışarıda olduğu için, eskiyen bir asansör ya da boru, iç mekânı bozmadan, dışarıdan değiştirilebilir — bina zamanla kolayca güncellenebilir.

Dış kuleler paslanmaz çelik kaplıdır; tesisat, vinç rayları ve merdivenler açıkça sergilenir, binaya makineye benzer bir görünüm verir. Taşıyıcı betonarme iskelet de gizlenmeyip ifade edilir. Lloyd's Binası böylece high-tech mimarinin temel ilkesini — değişebilirlik için servisi yapıdan ayırmak — bir ofis tipolojisinde damıtır ve binayı sabit bir anıt değil, güncellenebilir bir makine olarak tasarlar.