Tadao Ando'nun Işık Kilisesi, çağdaş mimarinin en fazlasını en azla söyleyen yapılarından biridir: küçük, neredeyse boş bir beton kutu ve içine giren tek bir ışık jesti. Ando, Ronchamp'ın heykelsi karmaşıklığının tam tersine, mistik etkiyi mutlak sadelikten üretir.

Kilise, basit bir dikdörtgen prizmadır; duvarları, Ando'nun imzası olan pürüzsüz, ipeksi brüt betondandır — kalıp izleri ve bağlantı delikleri kusursuz bir ızgara halinde bırakılmış, başka hiçbir bezeme yoktur. Mekân loş ve sessizdir. Sonra, sunağın arkasındaki betonarme duvar baştan başa, bir haç oluşturacak biçimde — yatay ve düşey iki ince yarıkla — kesilir. Dışarıdaki ışık bu haç biçimli boşluktan içeri akar ve karanlık betonun üzerinde, havada asılı duran parlak, maddesiz bir ışık haçı oluşturur. Dinî simge, duvara asılmış ya da oyulmuş bir nesne değildir; doğrudan ışığın kendisidir, gün boyu ve mevsim boyunca konumu ve yoğunluğu değişir.

Ando, malzemeyi (beton), boşluğu (yarık) ve ışığı (haç) üçü dışında hiçbir şeye izin vermeyecek kadar sadeleştirerek, mimarinin ruhsal etkisinin süslemeden değil, bu üç öğenin saf ilişkisinden doğabileceğini gösterir. Işık Kilisesi, Japon mekân anlayışı (ışık, gölge, boşluk) ile modern brüt beton estetiğini birleştiren, çağdaş minimalist ve 'fenomenolojik' mimarinin en saf, en çok atıf alan örneklerinden biridir.