17 Ağustos 1999'da Kuzey Anadolu Fay Hattı'nın Marmara kesiminde meydana gelen 7,4 büyüklüğündeki deprem, resmi rakamlara göre 17 binden fazla kişinin ölümüne yol açtı. Yıkımın ölçüsünü belirleyen şey yer hareketinin şiddetinden çok yapı stokunun niteliğiydi: 1970'lerden itibaren hızlı kentleşmeyle üretilen, denetimsiz, yumuşak katlı, kısa kolonlu, düşük dayanımlı betonarme apartmanlar. Mühendislik bilgisi mevcuttu; eksik olan onun uygulanmasını sağlayan kurumdu.

Kurumsal yanıt 2001'de 4708 sayılı Yapı Denetimi Kanunu ile geldi: yapının projesini ve inşasını, müteahhitten bağımsız lisanslı bir denetim kuruluşunun izlemesi zorunlu kılındı. Yönetmelik tarafında 1998 ve 2007 metinlerini 2018'de yürürlüğe giren Türkiye Bina Deprem Yönetmeliği izledi; bu metin performansa dayalı tasarımı, yeni deprem tehlike haritasını (sabit bölgeler yerine her koordinat için hesaplanan ivme değerleri) ve hastaneler gibi kritik yapılarda sismik izolasyon zorunluluğunu getirdi. Aynı dönemde İstanbul'da okul ve hastanelerin güçlendirilmesi programları yürütüldü.

6 Şubat 2023'te Kahramanmaraş merkezli iki büyük deprem, 50 binden fazla can kaybıyla bu çerçevenin sınırını gösterdi. Yıkılan yapıların büyük bölümü 2000 öncesi stoktan geliyordu; ancak yeni yapılarda da denetim boşlukları, imar affı düzenlemelerinin etkisi ve zemin etüdü eksiklikleri tespit edildi. Türkiye'deki mimarlık ve mühendislik tartışmasında bugün merkezi soru yeni yapının nasıl tasarlanacağı değil, milyonlarca konutluk mevcut stokun nasıl değerlendirileceği, güçlendirileceği ya da yenileneceğidir — teknik olduğu kadar mali ve hukuki bir sorun.