Mühendis Michel Virlogeux ve mimar Norman Foster'ın Millau Viyadüğü, bir altyapı yapısının saf mühendislik zorunluluklarından nasıl ince bir zarafet üretebileceğinin çağdaş kanıtıdır. Köprü, Fransa'nın güneyindeki Tarn vadisini aşar; öyle derin bir vadidir ki köprünün tabliyesi sık sık bulutların üzerinde kalır — en yüksek direği, Eyfel Kulesi'nden yüksektir.

Sorun şudur: bu kadar derin bir vadiyi az sayıda ayakla, narin ve hafif geçmek. Çözüm, kablolu asma (cable-stayed) sistemdir. Tabliye, vadi tabanından yükselen yedi ince betonarme ayağın üzerine oturmaz yalnızca; her ayağın üstündeki bir direkten yelpaze gibi açılan çelik kablolarla yukarıdan asılır. Böylece ayaklar arasındaki açıklık büyür, ayaklar incelir ve köprü, ağır bir kütle yerine gergin bir tel-çelik ağı gibi okunur — neredeyse maddesiz. Ayaklar yükseldikçe incelir ve tepede ikiye ayrılarak esnekliği artırır; bu, sıcaklık ve rüzgâr hareketlerini karşılamak içindir.

En kritik tasarım sorunu rüzgârdır: bu yükseklikte tabliye, fırtınada kanat gibi titreşip burulabilir. Çözüm, çelik tabliyeye bir uçak kanadı gibi aerodinamik, akışkan bir kesit vermektir; rüzgâr tüneli testleriyle biçimlendirilen bu profil, rüzgârın köprüyü sarsmadan üzerinden geçmesini sağlar. Millau, Maillart'ın 'strüktürel sanat' geleneğini dijital çağın hesaplama gücüyle birleştirir: form, hâlâ doğrudan kuvvetin ifadesidir, ama artık bilgisayar ve rüzgâr tüneliyle rafine edilmiş bir kuvvetin.