Paris'in kuzeyindeki Tour Bois-le-Prêtre, 1961'de yapılmış on yedi katlı bir sosyal konut kulesiydi; 2000'lerde yıkılıp yeniden yapılması planlanıyordu. Anne Lacaton, Jean-Philippe Vassal ve Frédéric Druot, yerel yönetime karşı bir sav geliştirdi: yıkım, hem gömülü karbonu hem de yerleşik bir topluluğu yok eder; aynı bütçeyle mevcut yapıyı iyileştirmek daha fazlasını verir.

Uygulanan çözüm doğrudandı. Binanın dar betonarme cephesi kaldırıldı ve dış tarafa, hafif çelik taşıyıcılı üç metre derinliğinde bir katman eklendi: her daireye önce bir kış bahçesi, sonra bir balkon. Daireler ortalama yüzde altmış büyüdü; kış bahçesi kışın ısı tamponu, yazın gölge işlevi görerek enerji tüketimini düşürdü. En önemlisi, iş sakinler evlerinde otururken yapıldı — cephe elemanları önceden üretilip vinçle yerine takıldı, hiçbir aile taşınmadı.

Maliyet, aynı sayıda konutu yeniden inşa etmenin yaklaşık yarısıydı. Ekip aynı yöntemi Bordeaux'daki 530 konutluk Grand Parc bloklarında tekrarladı ve 2019 Mies van der Rohe Ödülü'nü aldı; 2021'de Pritzker Ödülü Lacaton ve Vassal'a verildi. Ödül gerekçesi, mimarlığın ölçütünün değiştiğini kaydeder: yeni bir şey yapmak değil, var olanı daha fazla insana daha iyi hale getirmek. İnşaat sektörünün küresel karbon salımının yaklaşık üçte birinden sorumlu olduğu bir dönemde, 'yıkmamak' bir estetik tercih değil, bir hesap sonucudur.