Bakü'de Zaha Hadid'in tasarladığı Heydar Aliyev Merkezi, mimarinin temel ayrımlarını — duvar, çatı, zemin, kolon — tek bir akışkan yüzeyde eritir. Bina, parçaların birleşmesinden değil, kesintisiz bir kabuğun kıvrılmasından oluşur.

Geleneksel bir yapıda zemin yataydır, duvar düşeydir, çatı üstte ayrı bir öğedir; bu öğeler köşelerde, dikişlerle birleşir. Heydar Aliyev Merkezi'nde böyle bir ayrım yoktur: yer, dalga gibi yükselerek duvara, duvar kıvrılarak çatıya dönüşür ve aynı süreklilikle yere geri iner. Bu, ancak parametrik tasarımla — biçimi denklemler ve sürekli eğrilerle tanımlayan dijital modelleme ile — mümkün olur. Görünür hiçbir kolon ya da keskin köşe yoktur; mekân, içine girilen büyük bir kabuğun altıdır.

Strüktür iki katmanlıdır: arkada bu serbest biçimi taşıyan uzaysal çelik kafes (space frame) sistemi, önde ise bu kafese giydirilen, cam-elyaf takviyeli polyester (GFRP) ve beton panellerden oluşan pürüzsüz beyaz kabuk. Panellerin ek yerleri olabildiğince gizlenerek yüzeyin sürekli, dikişsiz görünmesi sağlanır. Heydar Aliyev Merkezi böylece dijital/parametrik tasarımın bir biçim oyunundan, kamusal ölçekte inşa edilmiş bir mimari deneyime dönüştüğü olgun örnektir.