Carnac, Bretanya kıyısında üç bini aşkın dikilitaşın (menhir) oluşturduğu, dünyanın en yoğun megalitik dizi alanıdır. Burada bir bina yoktur; yine de Carnac mimarlık tarihinin başlangıç sözlüğüne aittir, çünkü en temel strüktürel öğeyi — dik duran taşı — ölçek ve düzenle ele alır.

Ménec, Kermario ve Kerlescan gruplarında menhirler, doğu-batı doğrultusunda uzun paralel sıralar halinde dizilir; Ménec dizisi 1.100 kadar taşla yaklaşık 1.165 metre boyunca uzanır. Taşlar rastgele değil, boyutlarına göre derecelendirilmiştir: bir uçta 4 metreyi aşan devler, sıra ilerledikçe alçalan bloklar. Bu kademelenme, dizinin bilinçli bir görsel ve mekânsal düzene tabi olduğunu gösterir.

Mimari açıdan Carnac iki bilgiyi belgeler. Birincisi malzeme ve emek lojistiğidir: yerel granit bloklar ocaktan çıkarılıp taşınmış ve elle dik konuma getirilmiştir. İkincisi, ve daha önemlisi, dizilim fikridir — taşların aralığı, hizası ve yönelimi, mekânın insan eliyle düzenlenmesinin en erken büyük ölçekli örneklerindendir. Henüz duvar, çatı ya da kapalı hacim yoktur; ama "sıra", "aks" ve "oran" gibi kavramlar burada açık havada provasını yapar. Carnac böylece mimarinin kapalı mekândan önce gelen yüzünü — peyzajın düzenlenmesini — temsil eder.