Orta Java'da Sailendra Hanedanı döneminde yükseltilen Borobudur, mimarinin alışılmış "içine girilen yapı" tanımına uymaz. İç mekânı, salonu, odası yoktur; baştan sona masif bir taş yığınıdır ve insan onun içinde değil, üzerinde dolaşır.

Yapı, doğal bir tepeyi saran, yaklaşık iki milyon andezit taş bloğun harçsız istiflenmesiyle kurulmuştur. Dokuz platform üst üste yükselir: alttaki altı platform kare planlı ve duvarlarla çevrili, üstteki üç platform ise daireseldir ve açıktır. Bu geçiş — kareden daireye, kapalıdan açığa — tesadüf değil, bir kozmolojik diyagramdır: aşağıda dünyevi arzu, yukarıda biçimsiz aydınlanma. Ziyaretçi en alttan başlayıp her platformu saat yönünde dolaşarak yukarı çıkar (pradaksina); bu yükselen sarmal yol, yapının asıl "mekânı"dır.

Kare platformların duvarları boyunca yüzlerce kabartma panel ve nişlerde 504 Buda heykeli sıralanır. En üstteki dairesel teraslarda ise 72 delikli (kafesli) stupa yer alır; her birinin içinde bir Buda oturur, taş kafesin ardından yarı görünür. Merkezi büyük stupa ise boştur. Borobudur böylece mimariyi bir yol, bir diyagram, bir yürüme deneyimi olarak kurar — strüktür burada barınak değil, bedenle kat edilen üç boyutlu bir mandaladır.