Büyük Patlama'dan sonra evrende yalnızca üç element vardı: hidrojen, helyum ve eser miktarda lityum. Bugünkü taşların, gezegenlerin, kanımızdaki demirin, kemiğimizdeki kalsiyumun hiçbiri yoktu. Bütün bu elementler yıldızların içinde, milyonlarca derecelik basınç-sıcaklık ocaklarında üretildi.

İlk yıldızlar — astrofizik literatüründe Population III olarak adlandırılır — bugünkülerden çok farklıydı. Metal (yani helyumdan ağır element) içermeyen gaz bulutları kolay soğuyamadığı için bu yıldızlar çok büyük, yüzlerce ila binlerce güneş kütlesinde oluştu. Bu kadar büyük yıldızlar uzun yaşamaz; çekirdeklerinde hidrojeni helyuma, helyumu karbona, oksijene, neona, magnezyuma, sonunda silisyum ve demire kadar dönüştürdüler. Demir nükleer açıdan en kararlı element olduğundan füzyon orada durur; çekirdek artık enerji üretemediği için yıldız kendi yerçekimi altında çöker.

Çöküş süpernova patlaması olarak biter. Patlamanın aşırı sıcaklığında demirden daha ağır elementler — bakır, çinko, altın, uranyum — saniyeler içinde sentezlenir ve yıldızın katmanları evrene fırlatılır. Pop III yıldızlarının ilk dalgası muhtemelen Büyük Patlama'dan 200-400 milyon yıl sonra patlamaya başladı. Süpernovaların döktüğü ağır elementler yıldızlararası gaz bulutlarını zenginleştirdi; bu zenginleşmiş gazdan ikinci kuşak yıldızlar (Pop II) ve sonraki tüm yıldızlar — Güneş dahil — oluştu.

Bugün dokunduğun her madde, içtiğin suyun oksijeni, yanından geçen mineral, bir zamanlar bir yıldızın çekirdeğindeydi. Demir atomlarının çoğu nötron yıldızı birleşmelerinden gelir, ama karbon ve oksijen gibi yaşamın taşıyıcı elementleri büyük ölçüde Pop III ve sonraki süpernovaların ürünüdür. Carl Sagan'ın sözünün arkasındaki astrofizik budur: "Yıldız tozuyuz."