1543'te Nicolaus Copernicus'un yapıtının yayımlanması, Dünya'yı evrenin hareketsiz merkezi sayan bin yıllık modele matematiksel bir alternatif ortaya koydu. Önerisi, gezegenlerin — Dünya dahil — Güneş çevresinde döndüğüydü. Model başlangıçta gözlemleri öncekinden daha iyi açıklamıyordu ve dairesel yörünge varsayımı nedeniyle hâlâ karmaşıktı; gücü, daha sade ve tutarlı bir düzen önermesindeydi.

Devrim tek bir kitapla tamamlanmadı. Sonraki kuşaklarda Kepler'in eliptik yörüngeleri, Galileo'nun teleskopla yaptığı gözlemler ve Newton'un kütleçekim yasası, bu çerçeveyi sınanabilir ve öngörü gücü yüksek bir kurama dönüştürdü. Süreç, gözleme dayalı kanıtın yerleşik otoriteyi nasıl yeniden biçimlendirdiğinin örneğidir.

Etkisi astronomiyle sınırlı kalmadı. İnsanın ve Dünya'nın evrendeki konumuna ilişkin bir varsayımın test edilip değiştirilebilmesi, bilginin sorgulanabilir ve düzeltilebilir olduğu fikrini güçlendirdi. "Kopernik dönüşümü" terimi bu yüzden astronomi dışında da, yerleşik bir bakış açısının kökten yer değiştirmesi anlamında kullanılır.