Otuz Yıl Savaşları'nı bitiren müzakereler, Avrupa diplomasi tarihinin ilk büyük çok-taraflı kongresiydi. Görüşmeler beş yıl boyunca, Vestfalya bölgesinde iki ayrı kentte sürdürüldü: Katolik tarafın elçileri Münster'de, Protestan tarafın elçileri Osnabrück'te toplandı; iki kent arasındaki kuryeler kararları taşıdı. İmparator III. Ferdinand, Fransa ve İsveç krallıkları, Hollanda Cumhuriyeti, İspanya, Kutsal Roma İmparatorluğu içindeki yüzlerce prenslik ve serbest kent katılımcıydı. 24 Ekim 1648'de Münster ve Osnabrück antlaşmaları imzalandı.

Antlaşmaların somut hükümleri yıkıma karşılık veriyordu. Kalvinizm, 1555 Augsburg Barışı'nın tanıdığı Katoliklik ve Lutheryanlığın yanına meşru bir mezhep olarak eklendi. Kutsal Roma İmparatorluğu içindeki prensliklere geniş bir özerklik tanındı — kendi dış politikalarını yürütme, ittifaklar kurma hakları dahil — bu, imparatorluğu fiilen üç yüzü aşkın yarı-egemen birimden oluşan bir konfederasyona dönüştürdü. Hollanda Cumhuriyeti ve İsviçre Konfederasyonu'nun bağımsızlıkları resmen tanındı. Fransa, Alsace üzerinde önemli kazanımlar elde etti; İsveç, Baltık kıyısında stratejik topraklar aldı. Papalık antlaşmaları reddetti — bu, papalığın Avrupa siyasetinde otorite kaybının açık bir simgesiydi.

Antlaşmaların 'modern devlet sistemini doğurduğu' fikri, 19. ve 20. yüzyıl uluslararası ilişkiler kuramcılarının (özellikle Leo Gross'un 1948'deki etkili makalesinin) inşa ettiği bir okumadır. 1648 metinlerinde 'egemenlik' kelimesi hâlâ feodal hukukun diline gömülüdür; içişlere karışmama, modern anlamda bir mutlak ilke olarak değil, Kutsal Roma İmparatorluğu'nun iç düzenlemesi olarak ifade edilir. Andreas Osiander ve Stephen Krasner gibi tarihçiler, 'Vestfalya sistemi' anlatısının antlaşmaların kendisinden çok, sonraki yüzyıllarda uluslararası hukukun ihtiyacı olan bir kurucu mit olduğunu göstermiştir. Yine de antlaşmaların pratik etkisi — papalığın evrensel iddiasının geri çekilmesi, devletlerin birbirini hukukî eşitler olarak tanıması, dinin diplomasinin merkezinden uzaklaşması — modern Avrupa siyasetinin yönünü kalıcı olarak belirledi.

1648 sonrasında Avrupa, ortak bir dinî hakikatin değil, sınırlı egemen devletler arasında dengeli ilişkilerin örgütlediği bir kıta oldu. Sürekli büyükelçilikler, çok-taraflı kongreler, devlet arşivleri, modern diplomatik protokol — hepsi bu yüzyılda kuruldu. Westfalya, çoğu kez söylendiği gibi 'modern egemenliği icat eden' bir antlaşma olmasa bile, üç yüzyıllık bir Avrupa düzeninin — ve dolaylı olarak BM Şartı'na kadar uzanan içermez içişlere karışmama normunun — sembolik dayanak noktası olarak kaldı. 19. yüzyılda Westfalya bir tarih oldu; 20. yüzyılda küresel bir mit oldu; 21. yüzyılda ulus-aşırı egemenlik tartışmalarının başvuru noktası olarak hâlâ tartışılıyor.