Lascaux mağarası 1940'ta dört genç tarafından, bir köpeğin peşinden giderken tesadüfen keşfedildi. İçeride 600'den fazla resim ve 1.500'ün üzerinde gravür buldular: dev boğalar (auroch), atlar, geyikler ve yaban öküzleri, birbirini izleyerek odadan odaya hareket ediyor. "Boğalar Salonu"ndaki en büyük figür beş metreye yaklaşır.

Resimler bir gecede yapılmadı; tabakalı analizler birkaç bin yıla yayılan bir kullanımı gösterir. Mağaranın derin, doğal ışıktan tamamen yoksun bölgelerinde çalışmak için sanatçılar yağ lambaları, iskele kalıntıları ve perspektif teknikleri kullanmışlar; figürlere bedensel hacim, hareket yönü ve hatta çift renkli sırt çizgisi gibi ileri özellikler kazandırmışlardır.

Lascaux'nun "neden" yapıldığı tartışılmaktadır: ritüel, av sihri, mevsim takvimi, gökyüzü gözlemi, hikâye anlatımı önerilen yorumlar arasındadır. Açık olan şudur: 17 bin yıl önce, henüz tarım, kalıcı yerleşim ya da yazı yokken, insanlar zorlu erişimli bir mekânda haftalarca süren ortak bir görsel anlatı kurmaya değer görmüştür.

Mağara 1963'te koruma kaygısıyla halka kapatıldı; bugün ziyaretçiler birkaç yüz metre uzaktaki birebir kopyası Lascaux II ve IV'ü görebilir.