18. yüzyılın başında aynı bitki, farklı ülkelerde farklı ve çoğu zaman cümle uzunluğunda adlarla anılıyordu: bir türü tarif eden Latince ad, on iki kelimeye kadar uzayabiliyordu. Avrupa'ya akan sömürge koleksiyonları bu düzensizliği taşınamaz hale getirdi — Uppsala'daki botanikçi Carl von Linné'nin çözdüğü sorun, doğanın kendisi değil, doğa hakkında konuşma biçimiydi.

1735'te ince bir tablo olarak yayımlanan Systema Naturae, canlıları sınıf–takım–cins–tür basamaklarına yerleştirdi; 1753'teki Species Plantarum ve 1758'deki onuncu baskı ile iki adlı adlandırma (binomial nomenclature) tüm bitki ve hayvanlara uygulandı. Homo sapiens adı da bu baskıda geçer. Sistem, adlandırmayı tanımdan ayırdı: ad artık türü betimlemez, yalnızca sabit biçimde işaret eder. Bu ayrım sayesinde bir Japon böceği ile bir Peru böceğini aynı çerçevede karşılaştırmak mümkün oldu.

Linnaeus'un sınıflandırması ilk halinde yapaydı — bitkileri üreme organlarının sayısına göre bölüyordu ve akrabalığı değil, kullanışlılığı hedefliyordu. Yüz yıl sonra Darwin, aynı basamak yapısının aslında ortak atadan gelen bir soy ağacını yansıttığını öne sürdü; böylece pratik bir kataloglama aracı evrimin kanıt zeminine dönüştü. Sistemin bugüne kalan yanı budur. Linnaeus'un insanı dört 'çeşide' bölen ve onlara mizaç atfeden sınıflaması ise kalmadı: bilimsel ırkçılığın erken dayanaklarından biri sayılır ve 20. yüzyılda genetik verilerle tümüyle geçersizleşmiştir.