Ludwig van Beethoven 9. Senfonisini tamamladığında neredeyse tümüyle sağırdı; eserini kendi kulağıyla hiç duymadı. 7 Mayıs 1824'te Viyana'daki prömiyerde sahnede orkestraya yön vermeye çalışırken, alkışları göremediği için bir solistin onu izleyiciye dönmesi için yönlendirdiği anlatılır.

Senfoni, biçimsel olarak bir kırılma noktasıdır. Beethoven, o güne dek tümüyle çalgısal olan senfoni türünün son bölümüne koro ve dört solist ekledi — Friedrich Schiller'in "An die Freude" (Neşeye Övgü) şiirini besteledi. Sözün senfoniye girmesi, sonraki bestecilere (Mahler, Liszt, Wagner) müziğin doğrudan fikir ve ideal taşıyabileceğini gösterdi. Eserin ölçeği, süresi ve duygusal yoğunluğu da türün ne olabileceğine dair beklentiyi kalıcı biçimde büyüttü.

"Neşeye Övgü" temasının kaderi senfoninin kendisinden bağımsızlaştı: insanların kardeşliğini anlatan ezgi, 20. yüzyılda bir özgürlük ve birlik simgesi haline geldi ve 1985'te Avrupa'nın resmî marşı olarak benimsendi. Çoğu müzik tarihçisi için 9. Senfoni, Klasik dönemden Romantik döneme geçişin en belirgin eşiklerinden biridir — bireysel ifadenin ve büyük ölçekli anlatının öne çıktığı bir çağın habercisi.