On dokuzuncu yüzyılın ortasına kadar saat, yerel bir olgudur: her şehir öğleyi güneşin tepeden geçtiği an olarak tutar, bu yüzden Londra ile Bristol, İstanbul ile Edirne arasında dakikalar düzeyinde fark olur. Demiryolu ortaya çıkana dek bu mesele kimseyi rahatsız etmez. Ama 1840'lardan itibaren trenler şehirler arası tarifelere bağlanınca, her durakta farklı bir saat tutan istasyonlar tehlikeli bir karmaşa üretti; aynı raydaki iki tren, kimin saatine güveneceğini bilemez hale geldi. Telgraf ise hızı kat be kat artırdı: bir mesaj saniyeler içinde kıtayı geçiyor, ama uçlarındaki saatler farklı düzlemde işliyordu.

Çözüm önerisi Kanadalı mühendis Sir Sandford Fleming'den geldi. 1870'lerin ortasında kaçırdığı bir İrlanda treninden sonra Fleming, dünyayı 24 dilime bölmeyi, hepsinin tek bir ana meridyene referans vermesini ve her dilim arasında tam bir saatlik fark olmasını önerdi. Britanya İmparatorluğu'nun denizcilik haritalarının zaten Greenwich'i kullanması, mevcut altyapı açısından bu meridyeni en pratik aday haline getiriyordu. ABD Başkanı Chester A. Arthur'un çağrısıyla, 1 Ekim 1884'te Washington'daki Diplomatic Hall'da 25 ülkenin temsilcisi Uluslararası Meridyen Konferansı için toplandı. Üç haftalık tartışmanın sonunda — Fransa'nın Paris meridyenini savunması ve sonunda çekimser kalmasıyla — Greenwich, 22 Ekim'de oy çokluğuyla sıfır meridyen ilan edildi; gün, gece yarısı Greenwich'ten başlatıldı.

Konferansın kararları bağlayıcı bir anlaşma değil, tavsiyeydi; uygulama ülkeden ülkeye yıllar aldı. Demiryolu şirketleri zaten 1883'te Kuzey Amerika'da kendi dilimlerini benimsemişti; Britanya İmparatorluğu hızla geçti. Almanya 1893'te, Japonya 1888'de standart saate döndü. Osmanlı İmparatorluğu klasik "ezani" saati gün batımına ayarlı tutmaya devam etti; cumhuriyet 1925'te uluslararası sistemi resmen kabul edecekti. Fransa, ulusal gururun gereği olarak Greenwich'i 1911'e kadar resmen tanımadı — o tarihe kadar Fransız saatleri "Paris meridyeni ortalama saatinin 9 dakika 21 saniye geride kaldığı bir referans" olarak Greenwich'i tarif eder.

Anlam, takvim düzenlemesinin çok ötesindedir. Standart saat, küresel bir ekonominin altyapısıdır: borsalar, gemi tarifeleri, telgraf ücretleri, ardından telefon, radyo yayını, hava trafiği, internet — hepsi 1884'te çizilen ızgara üzerinde çalışır. Aynı zamanda eşitsiz bir küresellik: dünyanın saati, dünyanın en büyük donanmasına sahip imparatorluğun rasathanesinden okunur. Bugün küresel finans "Londra kapanışı", "New York açılışı" gibi terimlerle hâlâ aynı meridyen mantığını sürdürüyor. 1884 Washington konferansı, modern dünyanın senkronize edilmesinde — sömürge imparatorluklarının paylaşılması kadar — sessiz ama kalıcı bir adımdı.