1923'te Weimar Almanyası ekonomik çöküş ve siyasi şiddet arasında savruluyordu. Tahıl tüccarı Hermann Weil'in oğlu Felix Weil, babasının servetinin bir bölümünü bağımsız bir Marksist araştırma kurumu kurmak için kullandı: 3 Şubat 1923'te Institut für Sozialforschung resmen açıldı. Devlete bağlı olmayan, parti çizgisini izlemeyen, ancak Frankfurt Üniversitesi'ne kurumsal olarak ekli bir enstitü — Almanya'da o güne kadar görülmemiş bir model. İlk yıllar ortodoks Marksist iktisat ve işçi hareketi tarihi üzerine yoğunlaştı.

Dönüm noktası 1930'da Max Horkheimer'ın direktörlüğe gelmesiyle yaşandı. Horkheimer enstitünün gündemini genişletti: yalnızca ekonomik altyapı değil; kültür, aile, psikoloji, otorite, dil. Theodor Adorno, Herbert Marcuse, Erich Fromm, Leo Löwenthal kadroya katıldı; Walter Benjamin, dışarıdan bağlı en yakın isim oldu. Çerçeve daha sonra "Eleştirel Teori" diye anılacaktı: Marx'ın kapitalizm eleştirisini Freud'un bilinçdışı analizine ve Weber'in rasyonelleşme tezine bağlıyordu. Soru tek satıra indirilebilir: Ekonomik koşullar devrime hazırken işçi sınıfı neden faşizmi seçti?

1933'te Naziler iktidara geldiğinde enstitü kapatıldı; kadronun büyük çoğunluğu Yahudi'ydi. Cenevre üzerinden New York'a, Columbia Üniversitesi'ne taşındılar. Sürgünde yazılan iki kitap kuramın anıtları sayılır: Adorno ve Horkheimer'ın "Aydınlanma Diyalektiği" (1944) — aklın özgürleştirici vaadinin nasıl yeni bir tahakküm biçimine dönüştüğünü anlatır; ve Adorno yönetiminde yürütülen "Otoriter Kişilik" (1950) — faşizme yatkın psikolojik yapıyı ampirik olarak haritalandırır. Aynı dönemde "kültür endüstrisi" kavramı ortaya çıktı: Hollywood, radyo, popüler müzik artık "halkın kültürü" değil, standartlaştırılmış meta üretimi olarak çözümlendi.

Horkheimer ve Adorno 1950'lerin başında Frankfurt'a döndü; enstitü 1951'de yeniden açıldı. Marcuse Amerika'da kaldı ve "Tek Boyutlu İnsan" (1964) ile 1960'ların öğrenci hareketinin başucu kitabını yazdı; Paris ve Berlin barikatlarında onun ismi Marx ve Mao'yla anılır oldu. İkinci kuşak — özellikle Jürgen Habermas — projeyi iletişim ve demokratik kamusal alan kuramına taşıdı. Frankfurt Okulu bugün sosyoloji, medya çalışmaları, kültürel eleştiri ve siyaset felsefesinde ortak bir dil olarak yaşar; "kültür endüstrisi" gibi terimler artık eleştirel sözlüğün doğal parçasıdır.