İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Batı, yeni ve şaşırtıcı bir yoğunlukta tüketim çağı yaşıyordu: süpermarket, televizyon reklamı, çizgi roman, parlak kapaklı dergi, Coca-Cola, Hollywood. Londra'da bir grup genç sanatçı, mimar ve eleştirmen — Bağımsız Grup — bu dünyayı sanatın "içinden kaçılan bir şey" değil, malzemesi olarak görmeye başladı. 1956'daki "This Is Tomorrow" sergisinin afişi için Richard Hamilton'ın yaptığı küçük kolaj, "Bugünün evlerini bu kadar farklı, bu kadar çekici yapan tam olarak nedir?" başlığıyla bir vücut geliştiricinin elinde "POP" yazılı bir aletle, kataloglardan kesilmiş ev eşyaları arasında durdu. Çoğu eleştirmen için Pop Art'ın doğum belgesi bu görseldir.

Fikir, 1960'ların başında Atlantik'in öte yakasında patladı. New York'ta Andy Warhol 1962'de Campbell çorba kutularını birer birer boyadı; 32 tuvalden oluşan dizi, müzeye süpermarket rafını taşıdı. Aynı yıllarda Roy Lichtenstein, çizgi roman karelerini el işçiliğiyle büyüterek baskı tekniğinin Ben-Day noktalarını tuvale geçirdi; Claes Oldenburg sıradan eşyaları dev yumuşak heykellere dönüştürdü; James Rosenquist reklam panosu boyutunda kolajlar yaptı. Britanya'da Peter Blake, David Hockney; Almanya'da Gerhard Richter ve Sigmar Polke benzer yollardan ilerledi.

Pop Art bir üslup değil, bir tavırdı: "Yüksek" sanatla popüler kültür arasındaki hiyerarşi reddedildi. Soyut Dışavurumculuğun büyük, içsel, kahramansı tuvaline karşılık Pop, soğuk, ironik, yüzeyseldi — ama bu yüzeysellik bir teşhirdi: tüketim toplumunun kendisinin yüzeyselliği. Sanatın kim için yapıldığı sorusu da yeniden açıldı: müze ziyaretçisi mi, alıcı mı, kitle mi? Warhol'un Factory'si bu soruyu fabrika gibi üretim ölçeğine çıkardı.

Mirası 21. yüzyıla doğrudan uzanır. Sokak sanatı, tasarımcı oyuncak, marka ile sanatçı işbirliği, dijital meme, Banksy, Murakami, Koons — hepsi Pop'un açtığı çerçevede yaşar. Tüketim çağı sanata girdiğinden beri sanat tüketim çağıyla aynı zemini paylaşıyor; bu sınırın artık bir öncesi yok.