DDT, İkinci Dünya Savaşı sırasında tifüs ve sıtma taşıyan böceklere karşı kullanılmış, savaştan sonra tarımda yaygınlaşmıştı; bulucusu 1948'de Nobel almıştı. 1950'lerde ABD'de uçakla yapılan toplu ilaçlamalar rutin hale geldi. Rachel Carson, kendisine gelen mektuplardaki gözlemleri — ilaçlamadan sonra bahçelerde ölü bulunan kuşları — dört yıl boyunca yayımlanmış araştırmalarla karşılaştırarak izledi.

1962'de yayımlanan Sessiz Bahar'ın merkezindeki kavram biyobirikimdir: yağda çözünen DDT, organizmalardan atılmaz; her basamakta yoğunlaşarak zincirin tepesindeki yırtıcılara ulaşır. Kartal ve balıkçıl gibi kuşlarda yumurta kabuklarının incelmesi ve popülasyon çöküşleri böyle açıklandı. Carson pestisitlerin tümüyle yasaklanmasını istemedi; savunduğu şey, yaygın ve denetimsiz kullanımın ekolojik maliyetinin ölçülmesiydi.

Kimya sanayisi kitaba karşı yoğun bir kampanya yürüttü; Carson'ın uzmanlığı ve — cinsiyeti üzerinden — 'duygusallığı' hedef alındı. Yine de Kennedy'nin bilim danışma kurulu 1963'te iddiaları büyük ölçüde doğruladı. ABD 1970'te Çevre Koruma Ajansı'nı kurdu, 1972'de DDT'nin tarımsal kullanımını yasakladı; kartal popülasyonu sonraki otuz yılda toparlandı. Kitabın kalıcı etkisi bir maddenin yasaklanmasından çok, yöntemseldir: bir teknolojinin yalnızca hedeflediği etkiyle değil, sistem içindeki dolaylı sonuçlarıyla birlikte değerlendirilmesi gerektiği fikri, iklim ve kimyasal düzenlemelerinden çevresel etki değerlendirmesine kadar uzanır. DDT'nin sıtma denetimindeki yeri ise ayrı ve süren bir tartışmadır; Dünya Sağlık Örgütü bugün de sınırlı iç mekân kullanımına izin verir.