1960'ların başında evrenin kökeni konusunda iki rakip görüş vardı: sürekli yaratımla genişleyen ve hep aynı görünen 'durgun durum' modeli ile sıcak ve yoğun bir başlangıcı öngören Büyük Patlama modeli. İkincisi, o başlangıçtan kalan bir ışımanın bugün mikrodalga bölgesinde, gökyüzünün her yerinden eşit biçimde gelmesi gerektiğini söylüyordu. Kimse bunu aramıyordu.

Arno Penzias ve Robert Wilson, New Jersey'deki Holmdel'de radyo astronomisi için bir boynuz anteni kalibre ediyordu. Antende, hangi yöne çevirirlerse çevirsinler kaybolmayan sabit bir gürültü vardı. Bir yıl boyunca olası kaynakları eledi — elektronik, atmosfer, şehir gürültüsü, hatta içeride yuva kuran güvercinler ve bıraktıkları kirlilik. Gürültü kaldı. Otuz kilometre ötede, Princeton'da Robert Dicke'nin ekibi tam da böyle bir ışımayı aramak için bir düzenek hazırlıyordu; iki grup temasa geçti ve 1965'te iki makale yan yana yayımlandı: biri ölçümü, diğeri anlamını bildiriyordu.

Ölçüm, durgun durum modelini fiilen sonlandırdı. Sonraki uydular — COBE (1989), WMAP (2001), Planck (2009) — bu ışımayı yüz binde bir düzeyindeki dalgalanmalarına kadar haritaladı; bu dalgalanmalar, bugünkü galaksi ağının tohumlarıdır. Evrenin yaşı, madde-enerji bileşimi ve geometrisi büyük ölçüde bu haritalardan hesaplanır. Bir mühendislik gürültüsünün, kozmolojiyi gözleme dayalı bir bilime çevirmesi, keşfin kendisi kadar sık anlatılan yanıdır.