Miyosen Dönemi'nde, yaklaşık 20 milyon yıl önce başlayan iklimsel kuraklaşma ve soğuma, Dünya üzerindeki bitki örtüsünü dramatik bir şekilde değiştirdi. Geniş ormanlık alanların yerini, C4 fotosentez yolunu kullanan ve kuraklığa, yangına dayanıklı otsu bitkilerin (Poaceae familyası) oluşturduğu otlaklar ve savanlar almaya başladı. Otların büyüme noktalarının toprak seviyesinde olması, otçul hayvanların sürekli otlamasına rağmen bitkilerin hızla yenilenmesini sağladı. Bu yeni habitat, memelilerin evriminde devrim yarattı: sert otları çiğneyebilmek için yüksek taçlı dişlere (hipsodonti) sahip toynaklı hayvanlar (örneğin atlar, ceylanlar) gelişti. Açık arazilerde yırtıcılardan kaçmak için uzun bacaklar ve hızlı koşma yeteneği önem kazandı. Afrika'daki savanlaşma, ağaçlarda yaşayan primat atalarımızın açık alanlarda yiyecek aramak üzere yere inmesine ve iki ayak üzerinde (bipedal) dik yürümeye başlamasına zemin hazırlayarak insan evriminin en önemli itici gücü oldu.