Elam, bugünkü İran'ın güneybatısında, Susa merkezli olarak yaklaşık iki bin yıl boyunca farklı siyasi biçimler altında varlığını sürdürdü. Sümer ile çağdaş, ama coğrafi ve dilsel olarak ondan ayrıdır; Elamca, bilinen başka hiçbir dil ailesine bağlanamayan bir izolat olarak kalır.

Elam yazısı kendi başına bir gelişim çizgisi izledi. 'Proto-Elamca' adı verilen erken işaret sistemi, Sümer çiviyazısıyla çağdaş ama farklıdır; sonraki yüzyıllarda Mezopotamya etkisiyle yerel bir çiviyazısı kullanımı başladı.

Siyasi olarak Elam, dönemine göre Mezopotamya'yla bazen müttefik, sıklıkla rakipti. Akadlar, Asurlular ve Babilliler defalarca Susa'ya saldırdı; ama Elam yeniden toparlanma kapasitesini sürekli gösterdi. Sonunda, İÖ 540'larda Pers Ahameniş İmparatorluğu tarafından sindirildi. Yine de Elam dili Pers idaresinde resmî statüsünü sürdürdü; Persepolis'in idari tabletleri kısmen Elamca yazılmıştır.