İndus Vadisi (ya da Harappa) uygarlığı, Mezopotamya ve Mısır'la çağdaş, ama coğrafi olarak onlardan çok daha geniş bir Tunç Çağı uygarlığıdır. Bilinen iki büyük kenti — Mohenco-Daro ve Harappa — şaşırtıcı derecede düzenli bir kent planlamasına sahiptir: birbirine dik açılı sokaklar, standartlaştırılmış tuğla ölçüleri, kapalı kanalizasyon, mahalle düzeyinde su kuyuları ve halka açık banyolar.

Uygarlığın belki en dikkat çekici yanı — eldeki kanıtlara göre — büyük tapınakların, devasa saray komplekslerinin ve gösterişli kraliyet anıtlarının yokluğudur. Diğer eski uygarlıklarda iktidar mimaride çığlık atarken, İndus mührünüz dengeli ölçüler, ortak standartlar ve kolektif altyapıyla konuşur. Bu, oldukça farklı bir siyasi örgütlenme modeline işaret edebilir.

Kısa, semboller halinde bir yazı sistemi bıraktılar — bugün hâlâ deşifre edilememiştir. Bu yüzden uygarlığın hükümdar listesini, savaş anlatılarını ya da edebiyatını bilmiyoruz. İÖ 1900 civarında, muhtemelen iklim değişikliği ve nehir hatlarının kayması nedeniyle, büyük kentler kademeli olarak terk edildi.