Dünya'nın ilk 150 milyon yılı, yoğun bir bombar­dıman ve kızgın magma denizleriyle geçti. Bu Hadean kaosu yavaşladıkça yüzey soğumaya başladı ve su buharıyla dolu atmosfer milyonlarca yıl süren yağışlara dönüştü. Okyanuslar bu şekilde, damla damla birikti.

Okyanus suyunun kaynağı bilim dünyasında tartışılmaktadır. Bir görüşe göre su, gezegenin kendi bünyesindeki silikat minerallerinden güneş ısısıyla serbest bırakıldı (jezenel gaz salımı). Öte yandan Dünya'nın erken dönemde aldığı karbon­lu kondrit meteorları ve buzlu kuyruklu yıldızların suyun önemli bir bölümünü uzaydan taşıdığı da savunulmaktadır; izotopik analizler iki kaynağın karıştığına işaret eder.

Bu kadim dönemin doğrudan fosili neredeyse yok; ancak Batı Avustralya'nın Jack Hills bölgesinde bulunan zirkon kristalleri o çağa açılan bir penceredir. Radyometrik U-Pb yöntemiyle 4,404 milyar yıl olarak tarihlenen bu mikro-kristaller, oluşumlarındaki oksijen izotopu oranı ve düşük sıcaklığa işaret eden kimyasal imzalar aracılığıyla, suyun zirkonu oluşturan magmayla etkileşime girdiğini ortaya koymaktadır. Başka bir deyişle sıvı su, milyar yıllar boyunca aşınıp dağılmış tüm kayaçların çok gerisinde, bu küçük kristallerde izini bırakmıştır.

İlk okyanuslar bugünkünden çok daha asidikti; erimiş CO₂, H₂S ve diğer volkanik gazlar suya karışmıştı. Zamanla okyanus-atmosfer gaz alışverişi ve kaya-su etkileşimi dengeyi değiştirdi, pH kademeli olarak yükseldi. Bu nötrleşme süreci yalnızca kimyasal değil, biyolojik açıdan da kritikti: erken mikrobiyal yaşam, dengeli kimyasal ortamı gerektiriyor ve o ortamı daha da değiştiriyordu.

Okyanus olmadan büyük olasılıkla yaşam da olmazdı. Su, molekülleri bir araya getiren, enerji gradyanları yaratan ve organik reaksiyonları mümkün kılan ortamdır. Hidrotermal bacalar, ilk okyanus tabanının karanlık derinliklerinde, bugün hâlâ tartışılan o başlangıç anını barındırıyor olabilir.