Güneş Sistemi, daha önceki yıldızların ürettiği ve patlamalarıyla uzaya saçtığı elementlerle zenginleşmiş bir moleküler bulutun bir bölümünün kendi kütleçekimi altında çökmesiyle başladı. Madde merkeze yığıldıkça sıcaklık ve basınç yükseldi; çekirdekte hidrojen kaynaşması başlayınca Güneş bir yıldız oldu. Geriye kalan madde, dönmenin etkisiyle Güneş'i çevreleyen yassı bir diske yayıldı.

Bu disk içinde toz taneleri çarpışıp birbirine yapıştı; milyonlarca yıl boyunca çakıllar, kayalar ve gezegen tohumları (planetesimaller) büyüdü. İç bölgede, ısının uçucu maddeleri uzaklaştırdığı yerde kayaç gezegenler; dış bölgede, suyun ve gazın yoğunlaşabildiği soğuk alanda dev gaz gezegenleri biçimlendi. Süreç düzgün değil, çarpışmalarla doluydu; yörüngeler ancak yüz milyonlarca yılda durulup bugünkü düzene yaklaştı.

Bu modelin dayanağı gözlemdir: meteoritlerdeki radyoaktif izotop oranları sistemin yaşını yaklaşık 4,57 milyar yıl olarak verir ve uzak yıldızların çevresinde aynı türden diskler doğrudan görüntülenmiştir. Dünya da bu diskin iç bölgesinde toplanan maddeden doğdu — sonraki her olayın sahnesi burada kuruldu.