Son buzul çağında deniz seviyesi 100 metreden fazla düşüktü ve günümüz Güneydoğu Asyası ile Avustralya, çok farklı bir coğrafya halindeydi: Sunda (büyüyen Asya kıyısı) ve Sahul (Avustralya–Yeni Gine–Tazmanya'yı kapsayan tek kıta) iki büyük kara halindeydi. Aralarında ise hiçbir zaman tek bir kara köprüsü olmadı: en az 7-8 farklı ada-atlamalı geçişte birkaç düzine kilometrelik açık deniz aşılması gerekiyordu. Görünmeyen bir kıyıya doğru tekneyle giden ilk insanlar bunu yaptı.

Kuzey Avustralya'daki Madjedbebe mağara sığınağındaki kazılar, kontrollü stratigrafiyle yaklaşık 65 bin yıl öncesine tarihlenen taş aletler, öğütme taşları ve aşı boyası kalıntıları verdi. Yeni Güney Galler'deki Willandra Gölleri Bölgesi'nde, yaklaşık 42 bin yıl önce törenle gömülmüş Mungo İnsanı bulundu — kasıtlı bir cenaze, ardından aşı boyasıyla serpilmiş, kasıtlı yere yatırılmış. Bu iki kanıt birlikte gösterir ki, insanın Sahul'a varışı bir kaza değildir: ulaşan grup hızla yayıldı, yerleşti ve yerel manzaraya kendi sembolik dünyasını taşıdı.

Geçişin nasıl yapıldığı hâlâ tartışmalıdır — kasıtlı sallarla mı, dramatik fırtınalarla sürüklenmiş gruplarla mı? Bilinen şudur: en az 65 bin yıl önce insan, görmediği bir kıyıya tekneyle ulaşma yeteneğine sahip oldu. Bu, sonraki yolculuk çağlarının — Polinezya'nın Büyük Okyanus geçişinden Columbus'a — uzak öncüsüdür.