İlk tarımcılar yağmura bağımlıydı: ekin yetişen yerler, yılda ne kadar yağmur düştüğüne göre bir kuşak içinde değişebiliyordu. Yakın Doğu'nun büyük nehir vadilerinde — Dicle, Fırat, Nil — yağmur az olsa bile her yıl tekrarlayan yıllık taşkın sayesinde toprak nem yüklü kalıyordu. Yaklaşık İÖ 6.000'den itibaren, bugünkü güney Iraq, İran ve Mısır'da insan bir adım daha attı: taşkının suyunu küçük setler ve kanallarla tarlaya yönlendirdi. Tahıl artık yağmura değil, mühendisliğe bağlıydı.

Sonuç bir basit verim artışından çok daha derindir. Sulu tarım, aynı toprağı yağmur tarımının üç ile beş katı kadar ürün verdiriyor; üstelik kuraklığa görece bağışıktı. Üretilebilen artı ürün, doğrudan tarıma çalışmayan insanları besleyebilir bir ölçeğe ulaştı: zanaatçılar, rahipler, askerler, kâtipler. Bu insan grupları üzerine kentleşme, uzmanlaşma, hiyerarşi ve sonunda devlet kuruldu. Mezopotamya'da daha sonra ortaya çıkan büyük şehir uygarlığı (Sumer, Akad), sulama mühendisliğinin doğrudan çocuğudur.

Kanal tutmak, ortak emek ister: kim kazacak, kim onaracak, kim kuyrukta ilk sırada su alacak? Sulama, yalnızca bir teknik değil, bir yönetim biçimidir. Bu yönetim ihtiyacı, ilk hukukların — Urnammu, Hammurabi — su yönetimi ve mülk üzerinden yazılmasının nedenidir. Su, ilk bürokrasiyi yarattı.