Avrupa resmi yüzyıllarca insanı merkeze koyarken, Çin'de en yüksek sanat türü *shanshui* — "dağ-su" — yani manzaraydı. Onuncu yüzyılın sonunda, Kuzey Song döneminde yaşayan Fan Kuan bu geleneğin en ünlü yapıtını verdi: yaklaşık iki metre yüksekliğinde ipek üzerine bir asma tomar, "Dağlar ve Irmaklar Arasında Yolcular".

Kompozisyon üç kademede kurulur. Altta kayalar ve küçük ağaçlar; ortada sisin ayırdığı bir boşluk; üstte ise resmin neredeyse üçte ikisini kaplayan devasa, dik bir kaya kütlesi. Sağ köşeden ince bir çağlayan iner. Bu dağın eteğinde, ancak dikkatle bakınca fark edilen bir katır kervanı ve iki sürücü yürür — insan, doğanın ölçeği karşısında bilinçli olarak bir toz zerresi kadar küçüktür. Resmin konusu bir olay ya da kişi değil, insanın kozmos içindeki yeridir.

Fan Kuan'ın tekniği de Batı'dan ayrılır. Perspektif tek bir kaçış noktasına değil, gezinen bir bakışa dayanır; izleyici resmin içinde aşağıdan yukarı, yakından uzağa dolaşır. Kayanın dokusu, "yağmur damlası" denen sayısız küçük fırça noktasıyla verilir; boşluk — boyanmamış ipek — sis ve hava olarak etkin biçimde kullanılır. Doluluk kadar boşluk da anlam taşır.

Bu tomar, sonraki bin yıl boyunca Çin, Kore ve Japon manzara resminin ölçütü oldu; Doğu Asya estetiğinin doğayla kurduğu ilişkinin özüdür. Uzun süre kayıp sanılan eserin bir köşesinde, ağaçların gölgesinde "Fan Kuan" imzası 1958'de fark edildi. Bugün Taipei'deki Ulusal Saray Müzesi'nde, Çin resminin en değerli hazinelerinden biri sayılır.